29 de octubre de 2010


Ahora que se ha vuelto a desbordar el vaso y tengo que volcar para seguir soportando tu ausencia, te quiero dar las gracias, por si, ves a saber, puedes leer esto porque tienes Internet allí donde estés.


Gracias porque hace mucho años me cambiaron de pupitre y coincidí contigo, te tenía enfrente, aún tengo en mi recuerdo el olor a las batas del cole, de la goma Milán, el sol que entraba por la ventana, la clase, el calor de los radiadores y el tacto del laminado del pupitre, y de tí que ibas con tu coleta bien apretada y ese rizo a lo Superman en medio de la frente. No recuerdo cuales fueron las palabras exactamente pero algo nos dijimos que nos hizo reir como locas y a partir de ese momento todo cambió, yo fuí feliz y me hice como soy ahora, aunque el tiempo se me haya parado y me sienta como una acelga.


Gracias porque supiste perdonar una temporada de ausencia cuando yo no fuí yo.


Gracias porque compartiste conmigo galletas mágicas para atravesar paredes, películas de miedo, confesiones, cartas, pitufos, excursiones, cajas de broma, cajas del futuro y sobretodo...


Gracias porque quisiste empezar conmigo un libro, que ahora, echa de menos tus historias y que yo, cuando esté un poco mejor, me encargaré de acabarlo. Libro que si no se publica casi mejor porque recuerdo que soñábamos con pasearnos por la alfombra roja en la entrega de los Oscar para ir a recoger un premio de una película basada en nuestro libro. Saludábamos a todos como lo hace el Rey y luego nos íbamos a celebrarlo en una limousine, y si tú no estás para mí esto ya no significa nada.


Y gracias por decirme, no hace mucho, que era la persona con más imaginación del mundo.


Ahora toda esta imaginación me juega malas pasada, pero haré todo lo posible para que esto cambie.


Que lo sepas, te echo muchísimo de menos y no dejaré de hacerlo nunca

19 de octubre de 2010

No se para qué miro al cielo
















Churri, estoy en blanco.
Desde que te fuiste mis dedos no funcionan y no será porque no tengan mil cosas que escribirte.

Los dias van pasando y cada vez que me voy y cada vez que vuelvo a casa miro al cielo con un vano intento de hallar una respuesta a esta locura que me está rodeando. Y no se por que miro al cielo, como si fueses a estar allá arriba, como si el cielo no se hubiese portado mal contigo, debería estar enfadada con él por no enseñarte la aurora boreal que tanto deseabas en Laponia, no le hubiese costado nada y tú hubieses sido aún más feliz de lo que fuiste. Mejor miro a mi lado porque seguro que estás allí, más que arriba o que en cualquier otra parte. Me podría mirar adentro que es donde yo te llevo, pero entonces me retorcería el pescuezo.

Desde que te has ido mi vida se va tambaleando y se va llenando de cosas extrañas, tengo ochocientos huertos virtuales y una extraña sensación de histeria que me juega malas pasadas y todo por no pensar, por intentar aguantarme en esta cuerda llena de pinchos por la que estoy haciendo equilibrios.

Nos has dejado a todos rotos, nos has dejado a todos medio tontos, aunque yo siempre lo he estado pero aún así si cabe me has dejado más tonta.

No se que hacer, ni que decir, ni como ayudar, ni como seguir caminando porque no se aún hacia donde voy porque, entre otras cosas, no encuentro ningún destino al que me apetezca llegar.

Por lo menos tengo mi pequeño altar, en la estantería del comedor está tu libro, donde siempre lo ha estado, con tus escritos, una foto de la dos con una sonrisa de oreja a oreja y una vasija llena de canicas. Canicas que cambiaré por unas realmente auténticas de una tienda adonde espero ir dentro de poco y donde también encontraré seguro un pitufo con un trébol.

Por aquí se te echa mucho de menos, pero mucho de los muchos de los más muchos... estoy torpe para escribir...

16 de octubre de 2010

5 de octubre de 2010

De Jörg

Hay un dicho alemán que dice "Abschied ist ein bisschen wie sterben" traducido significa "Cada despedida es un poco como morirse"
Casi siempre he sido yo quien se ha ido a otro sitio, dejando a personas atrás, mi familia y amigos, personas que me quieren. A los 17 fuí a hacer el Bachillerato, lejos de mi pueblo, y mi familia fué a despedirme al tren cada domingo, más tarde fuí a estudiar todavía más lejos y vinieron a despedirme al coche durante algunos meses. Finalmente fuí a hacer becas en el extranjero y me despidieron en el aeropuerto. Los últimos años me han venido a despedir cuando volvía a mi nueva tierra natal.
En cada despedida hemos llorado, ellos y yo, pero nunca me sentí tan mal como se sintieron ellos que eran los abandonados. Ahora es a mí a quien han abandonado y me parece que toda la pena que he causado durante estos 20 años la estoy sufriendo ahora de golpe. Al principio me quejaba diciendo que no es justo, yo siempre he vuelto y es algo que no pasará en tu caso, pero después de leer muchos de tus post esto ya no me parece adecuado porque aunque estando triste y tocada nunca te has quejado, sólo has expresado tu tristeza.

Así voy a acabar esta reflexión diciendo sólo que estoy muy triste porque en el caso de tu despedida NO vale lo que le he dicho durante 20 años a mi madre para que se sienta menos triste: sólo si me voy puedo volver.

Escrito por Jörg

4 de octubre de 2010

29 de septiembre de 2010

















Tengo ganas de empapelar toda mi casa con tu presencia...este fin de semana iré a comprar un recipiente de cristal y lo llenaré de canicas...como se me había podido pasar por alto...

23 de septiembre de 2010

Papilla de cerebro






















No me gusta poner una entrada tan seguida de otra pero a veces se te acumulan las palabras en la mente y o las sacas o revientas (en mi caso).

Hoy, estaba en un curso, rodeada de estadísticas, regresiones y minimización de errores, cuando mi mente ha empezado a divagar sin comerlo ni beberlo. He empezado a pensar en un mail que me llegó de una amiga de EGB sobre Laura, comentaba que no nos preparan para este tipo de cosas y que razón tenía. Debería ser asignatura obligatoria la preparación, porque yo, no estaba preparada, me pilló por sorpresa, no por tener lo que tenía, quería decir que se iba a ir antes que yo, puesto que esto lo tengo claro, es un hecho totalmente aleatorio. Nadie puede asegurar que cuando yo acabe de escribir esto no me de un telele y ya no escriba más. No, porque siempre nos ha preocupado coincidir en el mismo asilo, porque íbamos a ir a la Polinesia y porque íbamos a acabar un libro, nos haríamos famosas y saludaríamos a todos como saluda el Rey mientras íbamos firmando autógrafos.

Esta tarde mis pensamientos eran claros sobre lo que quería escribir, ahora todo se me ha transgiversado en el cerebro. Pero en resumen, que aún ando buscando algo que me alivie su pérdida y de momento lo que tengo es pensar que tal vez haya pasado a otro plano y que volveré a verla, daría tanto por volver a verla...

Me he planteado el hecho de si volviera a pasar todo, si en el momento en que la conocí me dijeran esto si hubiese hecho lo mismo que ahora, si volvería a pasar por este momento de dolor intenso que me está tumbando y sí, la respuesta es claro que sí, una y mil veces y no cambiaría absolutamente nada, porque todo ha merecido tanto la pena que no lo dudaría ni un instante, nada, no cambiaría nada, y esto me lleva a pensar que, estando segura como lo estoy de que a ella también le pilló por sorpresa, aún siendo ella más consciente de la situación...siguió disfrutando como "buena loca" que era, no dejando que lo negativo se interpusiese en su camino y esto le ha hecho ser feliz y por lo menos me queda el consuelo de que su vida ha merecido la pena, que ha estado rodeada de gente que la quiere un montón y que ahora nos hemos quedado todos como muñecos de trapo a los que se le ha descosido medio cuerpo.

No sabemos cuando dejaremos de vernos los unos a los otros, lo tengo tan claro...pero esta es la vida, no? aunque no nos lo hayan enseñado, aunque lo hayamos tenido que vivir a golpe de mazo, ella llegó antes adonde todos llegaremos un día u otro, todo es cuestión de tiempo.

Seguro que estará recolectando estrellas, siempre lo ha hecho y buscando soles para cuando tenga noches oscuras.

Vaya faena nos has hecho a todos, a veces pienso que te podía haber querido mucho menos (es broma, eh?)

Que susto!




A Escarlata le hubiera gustado.

15 de septiembre de 2010














Me he preguntado muchas veces que superpoder me gustaría tener. No hace mucho llegué a la conclusión de que si pudiese, tendría una supermano para dar hostias como panes a aquellos que se lo merecían, que son muchos.

Pero, si algún día ocurre un milagro (perdón, rectifico esta palabra porque ahora mismo no creo en ello), si algún día se me aparece alguien, bien sea en forma de enano verde, hada o señor que empuja un carrito y me dice que ya puedo elegir mi superpoder, le diré que ahora el que quiero es el de poder quitar el dolor de una pérdida. Eso es lo que ahora mismo desearía por encima de todo.

Pero no, no tengo ni poderes, ni una varita mágica ni femeninos de pollos, no tengo nada de eso, lo único que se le parece tal vez algo es el complejo de perro ovejero, necesito que aquellas personas a las que quiero estén bien resguardadas de todos los males y que sean felices, aunque soy consciente de que ahora mismo recibiría un abucheo y me dirían “péinate guapa”, lo de péinate porque llevo días que tal y como me levanto así voy a trabajar, como mucho me paso los dedos porque me hago una coleta y no se nota y soy ya consciente de que trabajo con gente inanimada así que por esta parte no hay problema, en cualquier caso un perro ovejero y yo tendríamos la misma melena y lo de “guapa” es porque va con la frase.

Y esta noche pasada, la que podría decirse que ha sido mi primera noche real después de todo lo ocurrido, pues hasta ahora no había logrado conciliar el sueño, he caído como una marsopa, bocabajo y resoplando y me he sumergido en un sueño muy raro.

Criaba ocas y todas llevaban un sombrerito rosa con un lazo debajo del gaznate. No pienso buscarle el significado a esto, ha venido a mí y agradezco ese momento de paz en verdes prados.

Ojalá Laura se encargue de mis sueños de ahora en adelante, sería genial, y si esto es así, está claro que le encantan las granjas

11 de septiembre de 2010

El trebol de Kinsale - Laura Andújar Lorca

Te busco en todas partes, y he encontrado esto que escribiste y escribieron sobre ti…

En primera persona

Nací en Barcelona un 6 de Agosto de 1974. Desde que puedo recordar escribir es lo que más me ha gustado hacer, pero a veces se toman decisiones que nos alejan de lo que más nos importa. Así que en vez de estudiar letras, me licencié en Bioquímica. Y cuando acabé, me di cuenta de que los laboratorios me atraían menos que inventar historias. Pero en lugar de dedicarme a escribir, me marché a vivir a Alemania, para trabajar en algo que me llamaba aún menos que los laboratorios. Y sin embargo pasé allí siete años de mi vida, en diferentes ciudades, disfrutando de los paisajes verdes, de las Navidades de cuento y los “Biergarten”, y conociendo a muchísima gente interesante, entre ellos al que es ahora mi marido, y que vive conmigo en Barcelona. Hace poco que publiqué mi primer libro, seguramente era el momento adecuado para hacerlo: a veces los caminos que pensamos nos alejan de lo que queremos son recorridos escénicos, como esas carreteras que bordean la costa y que tardan el doble en llevarte a tu destino, pero cuyas vistas alimentan recuerdos que perduran siempre y bien valen una larga espera…

Biografía

Laura Andujar Lorca nace en Barcelona en 1974.
Es licenciada en Bioquímica por la Universidad de Barcelona. Obtuvo un Máster en Creación de Guiones organizado por la Fundación Taller de Guionistas de Barcelona.
Durante los años 1998 a 2005 estuvo viviendo en Alemania, donde trabaja en diversos bancos en Stuttgart, Munich y Frankfurt. En la actualidad trabaja en una entidad bancaria de Barcelona.
Su primera incursión en el mundo de la literatura infantil y juvenil la realiza con la novela El Trébol de Kinsale de 2007.

10 de septiembre de 2010

Somos los papás de Laura










Aprovecho el facebook de mi hijo Carlos, para dar el agradecimiento de la familia de Laura por acompañarnos en tan sensible pérdida, y también para expresar nuestros sentimientos.

No he tenido fuerzas para hacerlo antes, tampoco ahora, pero no quiero dejar pasar más dias porque necesito expresarlo.

Gracias a los compañeros de DEUTSCHE BANK por ayudarle, y hacerle más llevaderos estos últimos años.

Gracias a todos mis amigos y compañeros de trabajo, desde los más antiguos hasta los más recientes de todos los centros del ICS por donde he pasado, de los que tanta ayuda y cariño he recibido, que mientras tenga fuerzas nunca dejaré de ir a verles.

Gracias a sus amigos, Susana, Txomin, Cristina y Miquel, Pili, Sandra y Xavi, Marta y Siscu, Mónica y Rafa, formando ellas con Laura el club de las chicas.

Gracias a todos los demás amigos que no sé sus nombres, pero sé que són muchos.

Gracias a Mónica que desde muy pequeñas han visto pasar el tiempo con penas y alegrias, siempre ha estado al lado de Laura, ha sido su amiga, su hermana, el término no importa, es la amistad y cariño que siempre la ha dado a Laura, quieiera encontra las mejores palabras, pero en nuestro sentimiento queremos expresarte por siempre nuestra gratitud.

Gracias a toda la familia, y a la de Alemania por acogerla y quererla como a una hija, y a su querido Jörg, que tanto cariño le ha dado, que llena de amor se ha ido

.

A nuestra querida Laura

Allá donde estés

Donde quiera que vayas

Siempre, todos te recordaremos

Porque tu sonrisa, alegria y amor

Como el infinito, núnca se acaba

Tenemos la esperanza de algún día volverte a ver

8 de septiembre de 2010

Y llegó mi turno...



Así es como comenzamos nuestro club semanal, cada una tiene su turno para compartir con sus amigas todo aquello que le preocupa, sucede o le pasa por la cabeza. A ti Escarlata, te encantan aquellas historias alocadas, divertidas, sin sentido… Pues precisamente tengo una pendiente por explicarte y que no hubo tiempo en nuestro pasado club.

Ya sabes de mis adicciones periódicas, y algunas las hemos compartido como el Animal Swapping (Je, je, vaya pique tuvimos con Naida). Pues bien, estoy enganchada desde las pasadas vacaciones a una aplicación de mi iPod touch. Se trata de un juego on line y se llama Farm Story. Recuerdo que te hizo gracia el alias de Antonieta para este blog. Pues no llores de la risa (como dice Turuleta) con el que me he puesto… me llamo Bellotera. El juego consiste en un huerto virtual en el que se cosechan todo tipo de flores, hortalizas, frutas, etc., y van creciendo a “tiempo real”. Si no se recogen a tiempo se marchitan y se pierde dinero. Además, se debe regar los huertos de otros usuarios para darse a conocer y conseguir que te rieguen el tuyo (no comiences a esbozar ninguna sonrisa pícara, eh?). De esta manera, a base de buenas cosechas, se va ampliando terreno y creciendo como granjera. Entre usuarios también nos podemos enviar notificaciones. Curiosamente, hoy tenía una nota de hace unos días donde un usuario me preguntaba: ¿de dónde eres vecina?

Sin dudarlo le he respondido: I AM FROM OREGON.

Y es que si has hecho escala en algún sitio, estoy segura que allí estás, leyendo nuestro blog y esperando nuestros clubs. Y seguro que también me estás buscando una de esas casitas de Tom Sawyer que hay por ahí y que tanto me gustaría tener. Aunque no tanto como tenerte aquí otra vez.

5 de septiembre de 2010

Por si hoy no lo has escuchado bien...
















Me han pedido que lo que hoy te hemos leído quedase aquí escrito, yo creo que deberías estar riéndote del cura, que nos conocemos, y seguro que no has estado por la labor de escucharnos, así que aquí te lo dejo, en tu segundo día sin nosotros.


"Es difícil expresar como era Laura en pocas palabras, ya que para definirla se necesitaría una lista tan larga de cosas buenas que tendríamos que estar días y días para escucharla.

Laura ante todo era una persona que miraba más por aquellos a los que elegía para que formaran parte de su camino, que por sí misma. Sonrió hasta los últimos momentos para darnos esa paz que querría que tuviésemos todos aquí hoy.

Ha sido la mejor hija, la mejor esposa, la mejor amiga, ha sido la mejor sonrisa del mundo, pero ante todo ha sido una persona que no ha tenido ninguno de aquellos sentimientos que nos hacen inhumanos, la envida, el egoísmo, la soberbia, ni la debilidad.

Si algo tuviese que destacar, sería su gran fuerza, su increíble fuerza por hacer sentir bien a los que la rodeaban y que no se preocuparan de nada, y eso es tan admirable que nos deja, entre muchísimas cosas más, una lección que no deberíamos olvidar pase el tiempo que pase.

Laura ha pasado por nuestra vida, como un duende que ha tambaleado nuestros corazones y que ha dejado una parte suya en ellos.

Ella entendería nuestro dolor de ahora, pero confiaría en que aquello en lo que ha trabajado tanto, formarse de una manera tan perfecta como ser humano, nos hubiese llegado tan adentro que de aquí a un tiempo, cuando la sensación de vacío empezase a ser un poco más llevadera, fuéramos todos un poquito como ella y disfrutásemos de la felicidad que conlleva estar con la gente que quieres y que te quiere y no olvidarlo nunca"

Se que estás esperando este post






















Escarlata, se que estás esperando este post.

Ahora que ya te has ido, estarás por ahí, descansando y esperando curiosa, las primeras palabras que aquí se escriban.

Pensaba que estaría preparada para cuando hicieses las maletas y te fueses. Tú ya lo sabías y por eso no me dejaste ir a verte, no querías que me hundiera, me dijiste que no querías que te hiciese reir. Pero te equivocas, esta vez, te equivocas, porque en tu paseo por este mundo has ido sembrando muchas cosas y entre ellas la fuerza por seguir adelante, la esperanza, el optimismo. Podría decir que no te ha funcionado todo esto, pero sería mentira, te han servido a tí para estar más tiempo del que se preveía, nos sirvió a todos los que te quieren para aprender algo que mereciese la pena en medio de toda esta mierda que nos rodea.

Aún me pregunto que te hizo pensar que yo no podría estar a tu lado, estuvieses como estuvieses, estar allí, en silencio, tal vez leyéndote un libro para que no te perdieras en esos pensamientos que acabaron siendo confusos, es injusto que pensases tanto en los demás.

Por suerte, casi todo lo que podía decirte a lo largo de tu vida, ya te lo he dicho, aunque aún me quedan cosas por contarte, por preguntarte.

Me queda este Domingo para volver a decirte adiós una vez más y luego .... el vacío.

Aún no se que clase de pensamiento elegiré para no hundirme cuando vea que no me llegan mails tuyos, que no me llamas, que no te conectas al Facebook, que ya no quedan viajes que planear, que este invierno no iremos al Mercadillo de Navidad de Frankfurt.

Se que tu vida ha merecido la pena, porque te has reido como nadie y nos lo hemos pasado de puta madre, se que te quiere un montón de gente que vale la pena, se que has conocido el amor, la amistad y los juegos de palabras (esto último no es una tontería).

Y también se que vas a seguir leyendo este blog, así que lo iré actualizando para que veas lo tonta que puedo ser a veces.

Te tengo que dar las gracias por haberme dejado entrar en tu vida, por hacerme feliz, por hacerme mejor persona, porque esto, más que de ninguna otra persona, ha sido cosa tuya.

Ahora ves a descansar que nos has dejado rodeados de buenas personas y nos ayudaremos los unos a los otros, todo está controlado.

Te seguiría escribiendo pero yo no tengo fuerzas y tú por el momento, para quedarte dormida y seguir soñando con tus viajes, ya tienes bastante.

Un prost...y hasta dentro de un ratito...

Si quieres...te recuerdo la letra de la canción que cantábamos en colonias y que nos hacía sentir tan especiales

" Hem après paraules per a no somiar,
sabem mentides sabem veritats,
però es la nostra història la que hem de cantar,
cal oblidar tot allò que es fals.

I si la terra esdeve neu, i si el mar...esdeve gel
cantem la història dolça i breu
i així amics meus, fugir del fred

Una dolça història que ens portarà el vent
d'aquell pais, d'aquell indret
on la gent somia amb aquella veu
que ens vulgui dir...

PER SEMPRE MES"

Churri, buenas noches

2 de septiembre de 2010

Feliz cumple Momo!!

















Y va otra...pa llá...

Feliz cumple!!!